elkati

czyli skończyły się żarty...

Od trzech miesięcy toczyłam ze  sobą wewnętrzny dialog:

Najpierw na argumenty: że sport to zdrowie, że ruch sprzyja odchudzaniu, że lepsze ukrwienie = bardziej jędrna skóra itp. itd.

Potem, nie ma co ściemnniać, po zazdrość sięgnęłam: i zaglądam do jednej: 500 brzuszków - to chyba w rok? Zaglądam do drugiej: 100 pompek - to ja w całym życiu nie zrobiłam! Zaglądam do trzeciej: 54km na rowerze - to tyle w ogóle można przejechać i przeżyć :0 Zaglądam do czwartej: biegać zaczęła - ze wstydu zaczęłam wyprowadzać się na spacery od dawna planowane :P Zaglądam do piątej: na siłowni była - dla siłaczek uznanie mam, ale to nie dla mnie ;) Zaglądam do szóstej: 8km w niecałą godzinę z kijami przeszła - a starsza nie tylko ode mnie ale i od mojej eM :) No i zazdrość zaczęła robić swoje...

Myślę sobie: no tak być nie może, inne się ruszają, a ja co? Mchem zarosnę i patyną się pokryję? Bez ruchu 1/4 zaplanowanego spadku bezboleśnie zaliczyłam - fakt, ale wiara że dalej też tak będzie głupotą mi zalatuje ;)

...zaczęło się systematyczne wypracowywanie kondycji i mięśni!!!

W ramach podnoszenia sobie morale, żeby samą siebie przekonać, że dam radę,  pokazuję publicznie swojego netoperka:

Liczone od 22.03.10 - z odjęciem każdego słodyczowego dnia.

 Kij w mrowisko,

przez ostatnie 4 tygodnie (w tym święta!) zgubiłam 2,9kg. Wiem, wiem niektórzy tyle chudną w godzinę ;) ale ja i tak przekroczyłam o 0,9 założoną normę ;))) więc pysk mi się śmieje i bardzom z siebie zadowolona!

Jasne co jakiś czas skręca mnie z zazdorści jak patrzę na osiągnięcia innych - i muszę wtedy iść na rozmowę z mądrym człowiekiem i samej sobie powiedzieć: spokojnie, znam siebie, jak przeszarżuję to polegnę przy pierwszej nadarzajacej się okazji, a z braku takowej sama ją sobie wymyślę, więc tak jak jest, jest dobrze a nawet bardzo!!!

Powoli acz nieubłaganie gubię zbędny nadbagaż, szczęśliwego(?) znalazcę uprzejmię proszę o zaniechanie prób odnalezienia mnie :)))

Kij w mrowisko,